اجتماع شيعيان در خانهء عبد الرحمن بن حجاج در آن هنگام كه حضرت امام رضا عليه الصلاة و السلام به دست مأمون لعنة اللّه عليه به شهادت رسيدند ، حضرت ابو جعفر جواد عليه الصلاة و السلام ، هشت سال داشتند . شهادت حضرت امام رضا عليه الصلاة و السلام براى شيعيان مصيبتى بس گران بشمار مىرفت . زيرا براى عهده‌دار شدن مقام امامت ، تنها حضرت امام جواد عليه الصلاة و السلام را - كه كودكى بيش نبود - فراروى خويش مىديدند . و اين سبب مىشد ، موجى از ناآرامى و اضطراب شيعيان را در بر گيرد . آنها از ياد برده بودند كه « امامت » ، مقامى از جانب خداى تعالى مىباشد . و كسى كه جامهء خلافت الهى بر تن دارد ، ذات پاكى است كه از نور خداى تعالى آفريده شده است . خداوند به ذات پاك امامان عليهم السلام ، آگاهى بر خواص طبيعتها و علم بر اسرار كاينات را عطا كرده و هيچ چيز - كوچك يا بزرگ - از آنان پنهان نيست . علم امامان عليهم السلام ، علم حضورى و از جانب خداى حكيم و عليم است . و حضرت امام جواد عليه الصلاة و السلام ، شاخه‌اى از درخت احمدى صلّى اللّه عليه و آله و سلم مىباشند . بنابراين اگر خداى تعالى ، او را جانشين پدران معصوم بزرگوارش عليهم السلام قرار داده باشد ؛ او همچون چراغى تابان - با معجزات خود و آگاهى از گذشته و آينده ، همان گونه كه عيسى در گهواره به پيامبرى مبعوث گرديد - فراروى كسى كه در مسير حقيقت از نور يقين روشنايى مىطلبد ، قرار خواهد گرفت . و اين نور بر هيچ‌كس